Categorie: 2012

Zoetermeer, Ichthuskerk 3 juni 2012

n.a.v. Efeze 5 vers 18 ‘Wordt vervuld met de Geest’

1. We hebben er veel vragen over!

Betekent het zoiets als ´volgegoten worden´? Blijven we dezelfde mensen? Is het iets wat plotseling gebeurt zoals op het Pinksterfeest? Wat doet God en wat moet ik doen? Wat zijn kenmerken van vervulling? Wat bedoelt Jezus in Joh. 7: 37? Enz.

àWelke persoonlijke vragen hebt u/heb jij over de vervulling met de Heilige Geest?

2. Wat is dan de vervulling met de Heilige Geest? Onderscheid maken in Zijn werk!

Onderscheiden: de Geest als Gever en de Geest als gave. Het geleidelijke en gestage werk naast het plotselinge en spontane. ´Motregen´ naast ´plensbui´. Onderscheid tussen wat Jezus doet (dopen met de Geest) en wat de Geest zelf doet (van binnen uit vernieuwen)

Naast ´vervulling´ wordt in de Bijbel gesproken over de ´doop´ met de Geest en het ´ontvangen´ van de Geest. (Vgl. Luk 3:16, Hand. 1:5 en 8; Hand. 2:4; Hand. 8:17; met name 19:2). De Korinthiërs hadden heel veel ervaring met de gaven van de Geest (charismata), maar het ontbrak aan levensheiliging. Pinksteren als heilsfeit wordt niet herhaald, de Geest is eenmaal gegeven aan de kerk. Wel is de vervulling met de Geest steeds weer nodig (wij zijn gebarsten vaten). Voor sommigen is dat een plotselinge doorbraak, voor anderen een veel geleidelijker proces. De Geest is als een bergstroom die steeds breder en dieper wordt.

à Waarin ervaart u/jij zelf het werk van de Heilige Geest?

3. Hoe komen wij tot vervulling?

a. Juist in de Efezebrief is duidelijk dat vervulling met de Geest altijd verbonden is met de overgave aan Christus. De Geest werkt nooit los van de Vader en de Zoon.

b. Vervulling voltrekt zich op de weg van het gebed (dank, belijdenis)

c. We worden aangespoord hindernissen op te ruimen. Je kunt de Geest bedroeven (Ef. 4:30) of ook tegengestaan (Hand. 7:51) of uitblussen (1 Thess. 5:19). Blokkades zijn er door roddel, zelfzucht, een kritische geest, ruzie, ongehoorzaamheid, ongeloof.

à Waar liggen voor u/ jou de belangrijkste obstakels en hoe ga je daarmee om?

4. Ef. 5: 19 -21 Vier gebieden in ons leven waarin de Geest wil werken

Vier punten genoemd die alles te maken hebben met vervulling door de Heilige Geest: 1. Spreken met/onder elkaar (vs. 19); 2. Zingen gericht op lofprijzing (vs. 19); 3. Danken (vs. 20); 4. Wederzijds respect (vs. 21). In al die vier gebieden kunnen we het werk van de Geest verwelkomen, maar ook tegenstaan.

Elkaar! De christelijke gemeenschap is heel belangrijk.´Wordt vervuld´ = meervoud. Zonde wil met de mens alleen blijven. In de gemeenschap kan biecht en vergeving plaatsvinden; ontmaskering van egoïsme en het ontdekken van persoonlijke gaven.

Wordt vervuld! Dat is de passieve vorm. Het is God die het doet! Het is Zijn genade die ons in beweging zet. Het hoort bij ‘Levend Water’ dat  het weer doorgegeven wordt!

à Waaruit mag u/jij opmaken dat de Heilige Geest in ons persoonlijk leven werkzaam is? En in de gemeente?     Ds. N.M. Tramper  (niekmtramper@gmail.com)

Songs: Psalm 95 verse 1; Psalm 75 verse 1 and 4: Psalm 143 verse 2 and 10, Psalm 96 verse 1, 2 and 6; Psalm 107 verses 6 and 7; Psalm 42 verse 6 and 7.

Scripture reading: Isaiah 45 verses 19 – 25; Acts 16 verses 16 – 34.

Sermon:  Acts 16 verse 30 ‘What must I do to be saved?’

Two very different stories of conversion

It is a remarkable story. What happened there exactly in that prison in Philippi? There was an earthquake, but not that strong that everything was destroyed. All the doors were opened, but – also remarkable- all prisoners were frozen in their cells. They didn’t flee! The jailors first confrontation with the living God brings him to an act of despair. He all of a sudden is in crisis and wants to commit suicide. And he comes to faith after the Gospel has been preached unto him.

In Acts 16 we come across the first two conversions in a new area that is called Europe later. These are two very different stories (of Lydia, verse 14 and of the jailor, verse 31-33). The Lord opened Lydia’s heart and He had prepared her for that. She already had gained an interest in the Jewish faith. She served or worshipped God as the text says. 

Many people think that the jailer’s conversion is more convincing compared to Lydia’s one. My grandmother for example was very sure that you need to go through a deep valley of despair before you can see and accept the beauty of Christ. Her grandfather experienced that and she took this as a model for herself and everybody.

About conversion: knowing ourselves and knowing Christ

Should the conversion of the jailer be considered as a model of Gods work in conversion? Is it necessary that we learn to know ourselves and our situation (in our utter impotence, weakness and sinfulness) first, before we are able to learn to know Christ? Is it a condition on the way of salvation? That’s our main question.

No and Yes!

1. No.Because the Lord has many ways to bring people to Himself. Only look in the book of Acts how many different circumstances and occasions the Lord used to bring people to himself! Compare only the Ethiopian eunuch, Acts 8, with Saul of Tarsus, Acts 9, and is this passage, see how different His work is in Lydia’s life comparing to the jailer’s life. So we cannot bring one model. In all cases God brings people to the real understanding of the reality of Himself, the necessity of change and the confidence in the Lord Jesus to bring reconciliation and a new life in Him.

What is the meaning of the earthquake in bringing the jailer to despair? It is not Gods hand in the earthquake that brings him on his knees, but it is the Gods mouth in the Word of the Gospel. It is clear that he belongs to the kind of people who have been humiliated themselves often and later seek opportunities to exercise power and violence on others. The despair is not based on remorse or repentance, but rather based on the insight how much he had been addicted to violence and he fears the consequences.  The spiral of evil power provokes fear, despair, not necessarily fear for God. For him the only way seems: suicide.

2. Yes. Still God uses the shock of the earthquake to prepare the jailor for the Gospel. Together with the initial words of the apostles this brings him to the question: ‘ What must I do be saved?’ He might not have understood the full meaning of ‘being saved’ at that moment. What he longs for all of a sudden is: real peace, real safety, real identity.

Relevant for the (Western) world of today.

This story is relevant in our (West-European) context. Because guilt and guilt feelings are going to play a minor role in our society. My grandfather and –mother lived in a society where –in general- you felt ashamed in the case of trespasses and lack of responsibility toward others. They also knew more than we know what it meant ‘to be guilty for God, to be a sinner’. Our society is keen on freedom and the power to maintain our freedom. The great question of Martin Luther: ‘ How do I find a gracious God’ (How can I be saved?) is not so relevant for most people today, but rather the question ‘How can I be free ‘(How can I be safe). Many people fear the powers of bondage, or losing safety of certainty, or identity by powers, that they cannot handle any longer in their life: possessions, reputation, assurance, happiness, money, sex. All goods that become gods, idols that seem much stronger that they thought. As soon as a crisis starts they begin to understand that they are slaves (addicted, enslaved).Maybe it is God’s grace that He sends us crises!

People, we all, need to be alerted, more or less in the same way the jailer was alerted. There is a struggle of powers around us and in us. The power of God needs to be revealed to open our eyes for the evil powers around us, and our utter powerlessness to change or combat these powers.

à 1. Remember from what you have been saved!

How Jesus can be precious if we don’t know from which great need and evil we have been saved? It is important to know why you believe. Knowing God is connected with knowing ourselves. The Gospel is not about good feelings, not about good deeds, the Gospel is about a new reality. The old (our situation originally in sin and lostness) has gone and the new has come (a new life in Christ). Some learn this more in the beginning of their walk with Christ, others in a later stage.

à2. Be prepared and attentive on God’s work today

Like the apostles and the early church, the church today is confronted with many modern idols that exercise power. Our so called ‘Christian society’ disappears. Is the church prepared for that? See how prepared the apostles were! 1. Even in the circumstances of the darkest cell they knew that they were in God’s hand. They sing in the night. 2. And as soon as the occasion was there they proclaimed Jesus as Lord, as the One who breaks and destroys the powers of evil. They exercised not only a ministry of reconciliation, but also of liberation, as Jesus has done: to proclaim freedom for the prisoners, heal the sick, to release the bounded…

This is not what we can do, this is what Jesus can do – through the members of His church. He is the same today, sitting at the right hand of His Father.

Conclusion:

1. God has many ways to convert. Let us not prescribe or be fixed at a certain model
2. In conversion God shows His power to liberate us from the power of idols. He can use supernatural acts, but not without the loving preaching/explanation of the Gospel.
3. God gives what He requires: true knowledge about Himself and true knowledge about ourselves. It is a renewal of our heart, our thinking (Rom. 12, 2)
4. Let us remember the slavery from which we have been saved and be prepared to seek the ones around us whom God have made seekers.
5. This chapter is the opening of a Europe-wide work of the Spirit. God not only longs to see persons converted, but also communities, societies. Europe has become again the battlefield of the powers of darkness and of Light. Let us pray to Him who has al power in heaven and earth, and work for the transformation of lifes and societies in our continent again.

Rev. Niek M Tramper

Gouda

niekmtramper@gmail.com

Lecture CNEF (Conseil National des Évangéliques de France), 27 January 2012

Rev. Niek Tramper

Intro

It’s very encouraging to see you all here, seeing such a vibrant dynamic organization. The roots of CNEF go back to a period of reconciliation of Evangelicals, a time of asking forgiveness and seeking unity. That’s why I am convinced that CNEF is not a result of activities of men, but a gift of God. In the name of the wider European Evangelical body I want to greet you and to congratulate you with this beautiful congress. What you do on a national level in France, that is what EEA tries to do on a European level. We have three main focus points:

• To unite across denominations to come together to pray. How can there be future for Europe, if we don’t join hands to pray for this continent?
• To equip. EEA represents 36 national movements like CNEF, which means a massive amount of resources. So we can cooperate, for example to equip Christian students to prepare for a career in politics, cooperate to combat the evil of human trafficking, or work together in Europe wide church planting networks
• To represent. For CNEF it is very important to represent the Evangelicals of France to the authorities. Likewise European Evangelicals need to be heard in Brussels. If you are convinced that European Evangelicals need a clear, united voice in Brussels, pray and support the work of our staff member Christel Ngambi. He works for you!

A couple of months ago I was asked to speak at an Evangelical Alliance meeting in Germany together with the Ghanese pastor Richard Aidoo. He should speak about the theme: ‘Full shelves and empty faces’. He actually didn’t touch his subject, but he started to declare his unconditional love for Germany and the Germans. ‘My fathers heard the gospel because your fathers brought it to the darkest places of Africa. Now I want to pay back a little bit!’ His whole lecture was telling funny stories how he broke the ice and took every opportunity to share the love of Christ with his fellow citizens who hide themselves behind their books and their newspapers in the train and the bus. Richard, who came as a refugee from Ghana 20 years ago, is leading a growing international church in Düsseldorf (New Life Church), with 6 services every Sunday bringing together over 1000 people from more than 40 nationalities, including German. They took over a Roman Catholic Church building in Düsseldorf for 1 Euro and prepared it as their church building.

The spiritual reality of Europe

The story of ‘New Life Church’ is not exceptional. We see many examples of vibrant churches on our continent. Therefore it was a shock for me to notice that at Cape Town Lausanne congress in October 2010 Europe was seen as an old cynic lady who lost all her interest in God, and certainly in the church, a spiritually dying continent 

In Latin America, parts of Asia and Africa the number of Christians grows 10 times faster compared to the growth of population. The past decade brought an important change: 50% of all Christians actually live on the southern hemisphere. In 1900 in Africa only 1% was Christian. Now Christians form half of the African people. The centre of Christianity moves again. It moved from Jerusalem to Alexandria and Rome. Later it moved to North Europe and to North America. Now it has moved to the south, to Brasil, Peru, to China and Korea. Recently I heard a report from the churches in China. Congregations experience a fascinating growth, that already begun during the cultural revolution and that continued under communism. On an average Sunday in China more Christians come together for a church meeting than in the whole of Europe!

Marked by fear.

The famous US sociologist of religion Philip Jenkins, who published several books on the future of Europe is very pessimistic about the future of the traditional church in Europe. According to him, European Christianity is near to disappearing. He even said a couple of months ago: ‘We should prepare the burial of the official church.’ 

According to Jenkins Europe is a ‘continent of fear’. Confirm the way European media deal with religion as a problem, whether you speak about islamization of Europe, the paedophilic priests in the RC church (institute that brought rottenness), or the fear for all kinds of religious sects, including evangelicals. In all cases religion is seen in a criminal perspective. Many articles and interviews in European press have as a basic emotion: fear, fear for losing individual freedom, fear for losing personal and social security, fear for losing financial and material possession. But do we have to stick to that reality?

Signs of hope in Europe

Like the Reformation and the revivals in times of crisis, I believe that ‘Evangelical revivals’ are a ‘sign of hope’ in Europe. If we consider Pentecostal and charismatic churches belonging to the Evangelicals  we may see a massive worldwide growth. They seem to be the only growing churches in Europe. Growth of Evangelicals in France is one of the signs of hope! Although you may question the point what we mean by growth. Growth in numbers doesn’t necessarily mean growth in healthy spiritual life and in a Biblical life style. Nevertheless, let me mention three areas where I see signs of hope in the whole of Europe. 

1. Migrants. In many European countries migration is addressed as a problem. Nationalist politicians stress the danger of loosing security, jobs, traditional, national values. We shouldn’t forget that many migrants are Christians. Migrant churches are the fastest growing churches in Europe. The biggest ones in Kiev, London being Nigerian. In nearly all big cities in (Western) Europe the dying established churches can be confronted by vibrant, dynamic, growing migrant churches with a very non-Western liturgy but also a very non Western approach in helping their members to face the social day to day challenges like housing, educating children, employment, financial crisis etc. Recently in the city of Rotterdam it was calculated that the common effort of the migrant churches to help migrants with social problems helped the city council to save over 4 million Euro!

2. Church planting. I consider the European Church planting movement as an important sign of hope for renewal. It has grown considerably the last 10 years. Do you know that over 20 pan-European networks already exist? At the end of October I attended the City to City Network meeting in Berlin, bringing together over 450 church planters from across Europe. Interesting initiatives were presented in Baptist as well Reformed churches. In the city of Budapest you can find over 4 flourishing church plants belonging to the Reformed church of Hungary. A Baptist church in Zalau (Romania) experienced 5 years ago some miraculous healings after an intensive period of prayer. It meant the start of an unthought-of growth and today the church has 5000 members and around 10 church plants in the environment.

3. Revival movements in the established churches. Established churches are in great problems today. Within the RC church great scandals dealing with paedophilic priests were publicized. But we must not forget that in the bosom of the traditional churches renewal movements have been growing since a couple of decades. The roots of the Evangelicals are in the Reformation. The Reformers loved the church and had pain about the church. Can we still love our mother, our grandmother. Can we feel pain because of her? I belong to a Pietistic Evangelical movement in the Reformed church in the Netherlands and I can testify that now over 400 churches belong to that movement, while at the end of the 19^th century this church was very liberal and marked by rationalist theology. You could hardly find any Evangelical churches. Today in my home church each Sunday you will find around 1000 people, including many youth and children. Last week of December nearly 3000 young people came together in Erfurt, Germany for the Mission Net congress. This is an initiative supported by EEA and EEMA. In the same week 30.000 young people came together in Berlin for the Taizé meetings, most of them Roman Catholic. There is a growing number of young people with spiritual hunger. Can we help them? Pray for them? Help them to find the truth in Christ?!

Actual challenges for the European church

How can we summarize the main challenges for today’s church?:

1. I mentioned already the growth of non-Western Christianity in Europe. The heart of Christianity is in the South and the East (if you consider growth, dynamics, influence on daily life). If you think about money, theological education and power, the centre is still in the North/West.  The church in Europe has many colours now. But still there is a lot of devision between Western and non-Western churches. We need to work for cooperation. This is a task for CNEF as well as for the EEA.

2. Many Christians welcome the disappearance of the church as an institute of power. Does it mean that we have to refrain from public engagement? No, Daniel choose the serve in the pagan society of Babylon even while he could consider the authorities as enemies. There is a big need to help individual Christians to live their Christian life in the ‘market-place’. Our Evangelical calling is to bloom at the place we are planted!

3. The rise of Islam and of Buddhism. This requires two things:

A.  A renewal of apologetics to answer questions and objections of Islam and to understand the core values of (modern forms of) Buddhism. We have to know their world of thinking and living

B.  Loving, hospitable and caring communities to live the faith and to show the truth of love.

4. The end of the affluent society. We have to face a new reality in Europe: financial loss, decreasing market, increasing unemployment and poverty.  In this context churches are called to provide a safe place for poor people, the unemployed, the weak, the refugees. A counter-culture guided by the values of the Kingdom, not any longer by the standards of economic and financial power. Can we make a difference at the basis of the values of the Gospel at the very spot where we life and work? With God’s help we can. May the living God help us from day to day. To Him the honour and glory!

Transmissie, maart ‘ 12

(Uiteindelijk niet gepubliceerd omdat ‘Transmissie’ in dit jaar opgeheven werd)

Een gesprek over geestelijke apathie

Allereerst wil ik mijn collega Wim Dekker van harte feliciteren met dit proefschrift. Eindelijk is het er toch van gekomen om zijn levenslange zoektocht naar Gods presentie in een seculiere tijd te onderbouwen met een academische studie.

De intensiteit waarmee dr. Dekker naar drie vooraanstaande 20e eeuwse theologen  heeft geluisterd, dwing respect af. Hij heeft gepoogd recht te doen aan hun gedachten over de verborgenheid van God in onze cultuur. Hij heeft ze niet tegen elkaar uitgespeeld, maar hun vragen verbonden met onze eigen verlegenheid. Kan  de geestelijke apathie bij de Westerse mens worden weggenomen? Is er misschien sprake van een oordeel Gods en moeten we wachten tot dat oordeel is voorbijgegaan?

Grondtoon in het proefschrift is het verlangen naar het weghalen van die sluier van onverschilligheid en apathie. God zal niet opnieuw verschijnen als Gods volk niet opnieuw opstaat om het zwijgen te doorbreken.

Dekker pleit voor een tweetraps benadering: 1. het gesprek met de seculiere mens over de vraag of een mens – en ook een cultuur- zinvol en goed kan leven (en sterven) zonder God. Het gaat hier om de vraag naar de mens, naar zingeving en identiteit. 2. Wie deze God dan is en waarom we niet om Hem heen kunnen. De vraag naar God moet wel uitmonden in het getuigenis: ‘Déze God is onze God, want we hebben Zijn grootheid, en genade gezien!’ 

Waarom deze drie gesprekspartners?

Wim Dekker heeft uitgelegd waarom hij gefascineerd is door de theologen Pannenberg, Miskotte en Houtepen. Waarom deze drie, blijf ik me toch afvragen. Natuurlijk, het gaat deze denkers, net als Wim Dekker, om Europa als ‘smidse’ van de Heilige Geest, de rijke geschiedenis van kerk en cultuur, de doorwerking van het christelijk geloof in het publieke leven, in de kunst en de politiek. Geen marginaal geloof, maar geloof dat als gist de hele samenleving doortrekt.

De vraag is onvermijdelijk of Dekker met dit drietal niet in het moderne Westerse verhaal gevangen blijft. Heeft deze zoektocht niet het risico van een cirkelgang? Is dit niet een schitterende theologische en filosofische denkoefening, zonder werkelijke uitweg? Je probeert je aan je eigen haren, namelijk de ‘haren’  van je denken, analyseren, filosoferen uit het moeras te trekken. Je bent bezig je eigen context te bestuderen, maar je bent er zelf deel van, je kunt er niet aan ontsnappen. Zouden we misschien daarom heel andere gesprekspartners en heel andere verhalen nodig hebben om ‘out of the box’ te geraken?

Een ander Europees verhaal

Een tijdje geleden was ik samen met de Ghanese predikant Richard Aidoo uit Düsseldorf uitgenodigd om op een Duitse conferentie te spreken over de vraag hoe Europa er geestelijk voor staat. Ds Aidoo had als thema opgekregen: ‘Volle schappen (in de supermarkt) en lege gezichten.’  Iedereen dacht: nu zal die dominee uit Ghana ons eens vertellen hoe hij tegen de Westerse consumptieve samenleving aankijkt, en waarom het geestelijk zo beroerd gaat in Europa. Hij ging er echter helemaal niet op in, maar begon te zeggen hoe veel hij hield van Duitsland en van de Duitsers. Hoe dankbaar hij was voor de Duitse zendelingen die een paar eeuwen geleden naar Afrika waren gekomen, waardoor zijn voorgeslacht het Evangelie had gehoord. Nu kon hij iets terugdoen! Zijn betoog bestond uit een aaneenschakeling van verhalen. Hoe hij dagelijks naar manieren zoekt om zijn liefde (liever Gods liefde) voor het Duitse volk en alle gasten en vreemdelingen te tonen. Prachtige verhalen over hoe hij het ijs breekt bij mensen die zich in de bus of de trein verschuilen achter hun krant, boek of ipod. Ds. Aidoo kwam als vluchteling en woont nu 20 jaar in Duitsland. Hij is nog niet gefrustreerd door de harde seculiere samenleving, heeft meer lief en analyseert minder. Hij geeft nu leiding aan een gemeente van meer dan duizend mensen uit 40 nationaliteiten, waar ook veel Duitsers komen. Voor 1 euro hebben ze een leegstaand RK kerkgebouw verworven. De gemeente heeft zes diensten op een zondag en een samenkomst op elke weekdag. Je moet blind zijn om daar niet de kracht van het werk Gods te zien. En deze kerk (New Life Church) in Düsseldorf is geen uitzondering. Het is één van de vele groeiende gemeenten in de grote steden van Europa. Dit is óók een Europees verhaal!

Overigens kun je ervan overtuigd zijn dat de meeste aanwezigen op die conferentie het verhaal van ds. Aidoo zich moeiteloos zullen herinneren, terwijl ze mijn doorwrochte lezing al weer lang vergeten zijn…

Secularisatie is niet het probleem

Wie Wim Dekker als een doemdenker van tafel probeert te vegen met saillante evangelische verhalen, heeft hem niet begrepen en neemt de geestelijk realiteit van West Europa niet serieus. Ik deel zijn analyses. Ik heb de gevolgen van de teruggang in de kerk ook aan den lijve ervaren in Vlaardingen. Het is me niet in de koude kleren gaan zitten. Toch heb ik juist daar ook ervaren dat de Heere krachtig werkt, onverklaarbaar, juist als wij uitgedacht en uitgewerkt raken en er alleen een intens gebed omhoog kan gaan. Meer en meer ben ik gaan inzien dat de nood van de Westerse kerk niet met een theologisch betoog of analytische denkkracht op te lossen is. Zij vraagt om iets heel anders. Christenen uit Afrika of Azië begrijpen dat veel beter (al begrijpen ze de secularisatie helemaal niet). We hebben hen dáárom hard nodig. We zijn in het Westen behoorlijk aan het eind van ons Latijn gekomen. Heimelijk denk ik dan: hoe zou de studie van Dekker er uit hebben gezien, als hij ‘out of the box’ heel andere theologen had laten spreken, Kwame Bediako uit Ghana, of Samuel Escobar uit Latijns Amerika (nu in Spanje), of Ajith Ferndando uit Sri Lanka. Zij begrijpen de secularisatie ook niet of nauwelijks, maar toch…

Op de afgelopen General Assembly van de Europese Evangelische Alliantie was het thema: God liefhebben in een seculiere samenleving. Verschillende sprekers voerden een pleidooi voor een nieuwe tijd van inkeer, bezinning en terugkeer naar de roots van de Europese kerk. Nee, geen oproep om er missionair tegen aan te gaan, of weer schitterende plannen van stal te halen. Maar de Oost Europeanen hadden er weinig mee. Mensen uit Albanië, Oekraïne vertelden andere verhalen, getuigenissen van groeiende gemeenten. Ze hielden de West-Europeanen voor: ‘Secularisatie is niet het eigenlijke probleem. Het probleem is dat de kerk nooit kerk is geweest wat ze had moeten zijn. Gevestigde kerken zijn cultuurbolwerken en machtsinstituten geweest. Geen wonder dat dit allemaal wordt afgebroken. Je kunt er beter dankbaar voor zijn.’

Een nieuw lied met een onveranderlijke inhoud

Onlangs waren bijna duizend Franse christenen bijeen op de eerste assemblee van de Conseil National des Évangeliques de France in Parijs. Opvallend veel Pentecostals. Ze haalden Le Monde (en later in Nederland dagblad De Pers), omdat ze publieke standpunten innemen, geëngageerd zijn en tegelijkertijd weigeren om ook maar een druppel water bij de wijn te doen. Natuurlijk ken ik ook de uitwassen, allerlei sektarische neigingen. Maar dáár gebeurt wel iets met jonge mensen, met migranten en ook heel gewone autochtonen. En waar traditionele kerken marginaal worden, staat er een nieuwe generatie op die gezien en gehoord wordt in de samenleving.

Juist voor de groeiende gemeenten, en hun betrokken jongeren snijdt de fixatie op de secularisatie geen hout. Niet, omdat het niet waar is, maar omdat het niet relevant is. We zijn te veel gebiologeerd door de vragen van de tijd, zeggen ze. We nemen onze eigen culturele en kerkelijke traditie te serieus, blijven daar in steken. Maar de Geest werkt door. Dat is nu juist het eigene aan het Christendom. Het beweegt van het ene centrum naar het andere, van Jeruzalem naar Antiochië, Rome, Parijs, Geneve, Erfurt, Londen, New York, Singapore, Kaapstad enz. Elke keer krijgt het Evangelie daar weer haar eigen gestalte. Het is een nieuw lied dat gebaseerd is op de oude en onveranderlijke inhoud van het Woord Gods. We moeten niet regionaal denken, zeggen ze, maar: ‘thinkgloballyand act locally’ (denk globaal en handel locaal!)

Eerlijk luisteren naar de Schriften

Ik ben -evenals Wim Dekker en ook de Amerikaanse godsdienstsocioloog Philip Jenkins- niet optimistisch over de gevestigde kerk in Europa. Pogingen tot herstel van onze rijke christelijke Europese erfenis lijken mij niet vruchtbaar. Hoe rijk en hoe christelijk is die erfenis trouwens nog na vele godsdienstoorlogen, vervolging en twee gruwelijke wereldoorlogen? Het is eerder nodig dat we net als Daniël oprecht schuld belijden over dat verleden (Dan. 9)

Het proefschrift raakte me juist weer bij het luisteren naar 1 Korinthe 2 waar de apostel Paulus de aannemelijkheid van het geloof in Christus aantoont (hoofdstuk 6). ‘De Geest werd werkzaam in heel uiteenlopende gemeenschappen… over alle grenzen heen gingen mensen belijden: Jezus is Heer. Ze gingen ook hun leven anders inrichten. Het was één Geest, die allen in dezelfde richting ging sturen. Ze werden navolgers van Jezus, die de weg van liefde ging tot het einde, het kruis. Dat is toch heel bijzonder. Omdat wij gemerkt hebben, wil Paulus nu zeggen, dat dit de Geest van Jezus was, die God zijn Vader noemde, weten we ook dat dit ten diepste de Geest van God zelf is. ‘

Als de Geest van God terugkeert in onze samenleving, komt dat niet door mooie conferenties, heldere theologische analyses of nieuwe missionaire plannen. Ik verwacht veel van het samen, over grenzen van denominatie en cultuur heen, oprecht luisteren naar het Woord van God en dat verbinden met intens luisteren naar de wereld om ons heen, haar nood en haar verlangen. Ik verwacht veel van het aanhoudend gebed dat uit die luisterhouding opkomt. Dan zullen mensen opstaan om het zwijgen Gods in de cultuur te doorbreken. Omdat de liefde van Christus hun te sterk is geworden.

Ds. Niek Tramper, Gouda

(Ds. Tramper is via de GZB uitgezonden door de gemeente Vlaardingen voor het missionaire werk in Europa. Hij werkt als Algemeen Secretaris voor de Europese Evangelische Alliantie. )