Categorie: 2026

Kol 3 vers 3 en 4  Christus en onze identiteit

Er leven in onze samenleving vandaag heel wat vragen over identiteit. Wie ben ik nu eigenlijk? En je hoort of je leest het nu geregeld: dat een baby als jongetje of als meisje geboren wordt, maar dat het nog maar moet blijken of het kind zich ook werkelijk een man of werkelijk een vrouw gaat voelen. Misschien wel geen van beiden. Er is veel onzekerheid en veel discussie over vrouw zijn en man zijn. 

In de tienerleeftijd kom je in aanraking met stiekeme eisen. Niemand zegt het hardop, maar het is er wel, als een verborgen macht. Je bent pas iemand als je iets presteert, als je een winnaar bent in de competitie van het leven. Of dat je er goed uitziet in de social media. Schoonheidsklinieken schieten als paddenstoelen uit de grond in een Instagram samenleving. Het heeft alles met identiteit te maken.

Als jong volwassene vervul je misschien al veel rollen. Je bent vader of moeder, maar je bent ook nog zoon of dochter, werknemer of kleine zelfstandige en vriend. Je bent collega of kerkenraadslid. Zoveel rollen, maar soms vraag je je af: bij alles wat ik heb bereikt in het leven, wie ben ik nu zelf?

In het licht van deze vragen lezen we onze tekst Kol 3: 3, 4. Nu, zegt de apostel, als Christus in je leven gekomen is, komen die vragen in een heel ander licht te staan. Als je vraagt wie je nu eigenlijk bent, dan gelden voor een christen drie dingen. Je bent gestorven, jouw identiteit is verborgen, maar die zal nog worden onthuld als Christus verschijnt’.

1. Gestorven

‘Je bent gestorven, je bent dood’, dat is nogal wat als iemand dat tegen je zegt. Het gebeurt wel eens dat iemand een ander niet meer wil zien en dat die dan te horen krijgt: ‘Je bent als dood voor mij.’ Als een moslim tot geloof in Christus komt en zijn oude leven opgeeft, is dat soms heel moeilijk voor de ouders. Ze vinden dat een schande voor de familie. En soms zeggen ze tegen hun kind: ‘Voor ons besta je niet meer, voor ons ben je dood’.  

Wat bedoelt de apostel dan als hij dit zegt? Eerder werd je leven bepaald door de macht van het kwaad, al had je dat zelf niet door. Je deed gewoon waar je zelf zin in had. Je leidde een egoïstisch leven. De grootste afgod was je eigen ik. Zo was het gewoon. Maar toen je geconfronteerd werd met het Evangelie en je ontdekte hoezeer je een slaaf was van jezelf en van de wereld om je heen. Toen je je gewonnen gaf aan Christus en je gedoopt werd, toen werd je leven verbonden met Hem en met Hem stierf je oude ik en in Chr. ontving je een nieuw leven.

Maar is dat ook zo? In het dagelijks leven lijkt die oude ik nog helemaal niet dood. Als ik het goede wil doen, wacht het kwade om de hoek. En dan zie je ook nog eens dat het kwaad zich breed maakt in de wereld. Je ziet dat schepping kreunt onder de heerszucht van mensen.

Veel mensen, ook veel christenen, hebben moeite met dat radicale woord ‘gestorven’. ‘Natuurlijk, ik maak wel fouten, maar ik doe ook mijn best. Ik probeer tegenover de minnen maar wat plussen te zetten.’ Ik snap het wel. Maar toch als je dat zegt, lijk je op het jonge stel dat een huis kocht van een oude man. Tegen een heel schappelijke prijs. Maar die man zei: ‘één voorwaarde, dat jullie een kamertje voor mij houden.’ En toen ze hun leven in het nieuwe huis wilden beginnen en het wilden opknappen, kwam die oude baas uit zijn kamertje en zei: ‘nee, nee, dat moet je anders doen’. Dat werd discussiëren en zoeken naar een compromis. Maar de apostel zegt: ‘Nee, de oude baas heeft geen stem meer. Hij is gestorven.’ 

Geloof je dat? Dat je met je oude ik niet meer kunt onderhandelen? Het evangelie zegt: jij mens, hoe goed je ook je best doet, wie je ook bent, je hebt gezondigd en je mist de heerlijkheid Gods. Jouw oude ik moest sterven; het had geen leven en geen toekomst. Maar daarvoor is Christus gekomen. Hij nam het mee aan het kruis. Hij heeft volbracht wat jij niet kon. De rekening is betaald met Zijn bloed. En daarom: gestorven.

En hoe wordt dat realiteit? Door het geloof! omdat Jezus je lief geworden is! Ben je nog aan het onderhandelen met die oude baas? Zeg het nu eens van harte: Christus, U bent mijn leven!
 

2. Verborgen.

Voor veel jonge mensen ligt de identiteit in hoe je overkomt bij anderen, of hoe je eruit ziet. Dat maakt hen trouwens ook erg onzeker. Volwassenen ontlenen hun identiteit vaak aan wat ze hebben. Hun spulletjes, huis, vakantie, nationaliteit. Bij ouderen vaak bij wat ze tot stand hebben gebracht, wat ze hebben gepresteerd als zakenman, als leraar of als dominee…(verhaal Martin Luther King)

Maar de apostel zegt: ‘je leven is verborgen’. Dat is ook geborgen, en tegelijkertijd dat je het nog niet weet. Je mag het vertrouwen, het overlaten aan Hem die over je leven waakt. Die witte steen met jouw nieuwe naam, die wacht nog op de onthulling. Een nieuw leven, een nieuwe identiteit, dat kan nooit iets zijn wat je zelf tot stand hebt gebracht, met alle onzekerheid van dien, maar die kun je alleen ontvangen in Christus. Uw identiteit hoeft u niet meer te ontlenen aan uzelf, want u bent niet meer van uzelf, maar van iemand anders. Christus is uw leven geworden.

En als je daarvan overtuigd bent geraakt, dan telt afkomst niet meer, of uiterlijk of intelligentie, of stand, of etniciteit, maar vormen we één lichaam (met veel leden). Ik vond dat altijd zo’n bijzondere ervaring in de internationale gemeente, vooral bij de viering van het HA. Dan telde niet meer of je Chinees was, of Afrikaan of Amerikaan, of dat je professor was of schoonmaker, maar dat je christen was – van Christus. In de gemeente wordt iets van die nieuwe mens en die nieuwe mensheid zichtbaar!

à Kijk er eens naar wat nu vooral voor jou telt, waar je het meeste aan hecht? Is dat je reputatie, of je bezit, of je werk? Of is dat ondergeschikt aan Christus en het geloof.

3. Onthuld

Zo verborgen als het nu nog is, zo zal het niet blijven. Als Christus verschijnt – Christus die uw leven is, zegt de apostel – in al Zijn heerlijkheid, dan zullen wij Hem zien zoals Hij is, van aangezicht tot aangezicht. Maar dan zal ook mijn ware ik helemaal aan het licht komen. Dan zal ik Hem kennen, maar ook mezelf zoals ik door Hem gekend ben! (1 Kor. 13). Dan zal ook de vernieuwde schepping Gods heerlijkheid weerspiegelen.

   Dan wordt het paradijs hersteld waarin de mens helemaal zichzelf kon zijn in Gods gemeenschap. Je moet er maar eens op letten hoe Adam Eva ontvangt. God brengt haar naar hem toe en hij is verrukt over haar. Zij is zijn tegenover, zijn spiegel. Door haar leert hij ook wie hij zelf is! Dat is ook de betekenis van het huwelijk, dat je een spiegel mag zijn voor elkaar. CS Lewis: Till we have faces (Totdat we een gelaat krijgen). ‘Als we het gezicht van Hem, de Geliefde zien, en ten volle zullen begrijpen wat Hij voor ons heeft gedaan, zullen we ook zelf een gezicht ontvangen!’ Dan mag je helemaal en eeuwig zijn waar God je voor bestemd heeft, volkomen transparant voor Hem.

Hoe kun je dat nu geloven, midden in een wereld die bol staat van de identiteitsvragen? Mag ik mezelf zijn? Kan ik uitkomen voor mijn gender? De tendens van deze tijd – ook in de kerk – is niet op de verschijning van de hemel gericht, maar op de aarde, op de kwestie of ik zorgeloos mezelf kan zijn. Het is waar, ‘wij staan in die grote spanning tussen een wereld die gedreven wordt door macht en onrecht en discriminatie en machteloosheid en Gods nieuwe schepping die ook nog verborgen is in Christus’ (vd Beek). Maar de hedendaagse houding voedt een illusie, alsof dit het laatste is. Maar het is nu eenmaal zo dat de aarde eindig is en dat levens een beperkte houdbaarheid hebben. De hemel en aarde zullen vergaan, zegt de Schrift. (hoe moeilijk ik dat ook vind te begrijpen op een prachtige zomerdag..)

Het perspectief van het eeuwige leven en van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde dat in Christus geopend is, dat wordt ons aangereikt in de christelijke gemeente, nergens anders. In het lezen en horen van de Schriften, in de verkondiging van het Evangelie. Daarom zijn we hier! En vooral in de doop. In de doop wordt bevestigd dat wij niet meer leven uit onszelf en dat onze identiteit niet meer afhangt van levenservaringen, tegenslagen of successen, nog minder van onze prestaties. Maar dat we (doopsformulier!) aangenomen zijn tot kinderen en erfgenamen van Gods Rijk. En ook het HA natuurlijk dat zo belangrijk is – als geneesmiddel voor het eeuwige leven (Ignatius).

   En dat zijn nu juist allemaal zakendie voor de wereld volkomen onbegrijpelijk en onbelangrijk zijn. à Laat u de verborgen, eeuwige dingen niet afnemen. Ruil ze niet in voor de zichtbare dingen, de kleine en de grote ambities van de wereld! 

4. Een geestelijk gevecht

Leidt onze tekst niet tot een passieve levenshouding? (Gestorven – verborgen – wachten op wat nog komt. ‘Hier beneden is het niet!’)

   Juist niet! De woorden van de tekst staan in een duidelijk verband (2:20 – 3:17). De lijn wordt doorgetrokken naar het dagelijkse leven. Zo begint 3:1 ‘Nu het zo is dat u met Christus bent opgewekt…’  Dan volgen woorden van aansporing, van verzet tegen de status quo, tegen de geest van de tijd. Vanuit het verband wordt de gemeente opgeroepen om de strijd aan te gaan tegen het oude ik, en tegen de oude wereld – naar twee kanten toe.

(1) Dat je niet meer alles uit het leven hoeft te halen. Het verlangen naar geluk, naar genieten kan je zomaar beheersen. Gezondheid, veiligheid en vrijheid, het is allemaal en groot goed, maar als het álles voor je wordt, zijn het afgoden. En die maken je oud. Maar als je oude ik eraan is gegaan, als je met Christus uit de dood bent  opgestaan, dan brengt dat een nieuwe richting, een nieuwe oriëntatie mee. Zoals een bloem zich richt op de zon, richt je leven zich op Christus. Dat wordt heel concreet in vs 5 – 9. De ‘oude jas’ past je niet meer, je verlangt naar de nieuwe (die van de liefde en de waarheid..)

   In dan hoef je ook niet meer zo in te zitten over wat je dreigt te verliezen op de aarde. Want je bént het al kwijt – in Christus. Als we geloven mogen het eigendom van Hem te zijn, die ons uit alle nood en dood heeft verlost, zouden we dan niet veel onbezorgder leven?

(2) Als u er niet op los leeft, maar ingetogen bent, dan zou u zomaar kritiek kunnen hebben op mensen die dat wel doen. Zo kunnen we ook onze identiteit staande houden – door kritiek op hen die het niet zo nauw nemen. Dat is trots, heimelijk onszelf rechtvaardigen. Dan halen we door de achterdeur de wet weer binnen, de regels en voorschriften. Dat risico was er wel in de gemeente van Kolosse. Dat ze elkaar de maat namen met allerlei ethische regels (lees hfst 2 er maar op na wat de apostel daar over zegt).

   Maar dan ben je bezig de oude baas weer ruimte te geven. Dan denk je dat je met eigen inspanningen dichter bij de hemel komt. Dat zit diep in ons en ook diep in de tijd: ‘Presteer, laat zien dat je wat waard bent!’ De apostel wijst een andere weg, die van de liefde, concreet en praktisch (Kol. 3). Kijk eens naar wat hij noemt…

Een Syrische moslima, Nora, die tot geloof in Christus is gekomen een aantal jaren geleden, vertelde me hoe ze altijd volgens de voorschriften van de islam had geleefd in Syrië. Nooit was ze zeker of het goed genoeg was. Totdat ze als vluchteling in Griekenland meegenomen werd naar een kerkdienst. Daar moest ze erg huilen. Voor het eerst proefde ze iets van Gods aanwezigheid. Toen besefte ze: ‘Ik kan nooit goed genoeg zijn voor God, maar het hoeft ook niet,’ Dat was het begin van en nieuw leven, waarbij ze leerde dat ze voor God schuldiger was dan ze ooit had beseft. Maar dat Zijn genade in Christus veel groter was dan ze zich ooit had kunnen indenken. Haar oude, onvolmaakte, schuldige ik was gestorven. In Chr. had ze een nieuw leven vol verwachting gekregen, verborgen in God. Het maakte haar vurig. Ze was en is nog steeds een stralend getuige. Er brak iets door van het nieuwe leven in haar – een voorproef van het licht en de heerlijkheid van Christus. Amen

12 april 2026

Hoe Christus, de Levende, het wankele geloof van Zijn discipelen tegemoetkomt (Joh. 20: 26 – 29)

• Het wankele Paasgeloof

Er hangt veel aarzeling rondom het prille Paasgeloof. Alle evangeliën melden ons dat de discipelen lang onzeker bleven. De evangelist Johannes vertelt dat zij angstig met gesloten deuren bij elkaar zaten. De overwinning van Christus over de dood en de hel, waarover de Schriften getuigden en waarover Jezus zelf had gesproken, drong maar langzaam door in het hart van de leerlingen. Daar is de heilige Schrift heel eerlijk over.

Ook de evangelist Johannes verzwijgt de angst van Jezus’ vrienden niet en hun traagheid om te geloven. Vanmorgen komt de discipel Thomas voor het voetlicht, die de bijnaam Didymus droeg; hij was er een van een tweeling. Zijn broer kennen we niet. Maar misschien had u het kunnen zijn, of jij. Want Didymus betekent ook wel zoiets als: op twee gedachten hinken, twijfelen. Thomas was niet zomaar overtuigd (vs 25). ‘Als ik niet…niet…dan zal ik beslist niet geloven. Als ik niet zelf de tekens van Zijn lijden zie, aanraak, zal ik het niet geloven.

• Zien en geloven in het evangelie van Johannes

Eerst zien! In het Evangelie van Johannes is ‘zien’ een kernwoord. Zien is aanschouwen met je ogen, maar dan ook: ‘inzien’, ‘zeker weten’. Daarom is er een nauwe relatie met dat andere kernwoord ‘pisteuein’ (geloven). Johannes 1: ‘Het Woord is vlees geworden en wij hebben Zijn heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als van de Eniggeborene van de Vader, vol van genade en waarheid. Joh. de Doper, als hij zegt: ‘Zie het Lam van God!’ Of Joh 14:9 ‘Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien.’ Let ook op hoe Johannes zijn pastorale brieven begint: ‘Wat er was vanaf het begin, wat wij gehoord hebben, wat wij gezien hebben met onze ogen, wat wij aanschouwd hebben en onze handen getast hebben van het Woord des levens..’

Geloven betekent dat je het gaat zien. Toch kent u dat wel hè, dat je iets vaak hebt gehoord, maar toch hoorde je het niet. Dat je iets vaak zag en toch bleef je blind. Dat iets vaak in je gedachten kwam, en toch raakte het je hart niet. En dán, dan dringt het door! Zo gaat het ook met het Evangelie. Ineens ga je het zien, ga je Hem zien in Zijn heerlijkheid! 

En toch hangt er om het vuur van het geloof weer snel de rook van de twijfel. De evangelist verhaalt uitvoerig hoe dat is gegaan met Thomas, die een trouwe leerling was, die van Jezus hield, die getuige was geweest van Jezus’ macht over de dood bij het graf van Lazarus. Maar toch kon hij er niet bij: het Paasgeloof leek niet bestemd voor deze denker, deze zoeker.

   Johannes vertelt het uitvoerig. Het is alsof hij zegt: ‘Kijk er maar niet van op. Ik weet dat twijfel en aanvechting hun tanden laten zien. En daarinkomt hij naast ons zitten, ja, naast jou en mijmet ons wankelbare en rafelig leven.

• Herken je de aanvechting van de twijfel?

Gemeente, wees eens eerlijk, herken je de aanvechting als het gaat om de opstanding van Jezus? Misschien was er een tijd dat je het zag, dat je hart opsprong van vreugde omdat je zoveel van Jezus hield. Maar later kwam de twijfel; je zag het niet meer, je voelde het niet meer. Hij leek zo ver weg, ja en je was ook zo druk met je leven. En dan kan zomaar de gedachte binnensluipen ‘Is het allemaal wel waar’. Houden we onszelf niet voor de gek? Daar zit je dan met je twijfel, ja, en toch zit je hier, of kijk je mee!

Iemand anders zegt: ‘Hier krijg ik nu precies de vragen over van mijn collega’s of medestudenten.’ Als Jezus leeft, wat jullie christenen beweren, waarom is dan de dood nogzo machtig? Waarom ouders vol zorgen in het ziekenhuis bij een ernstig ziek kind? Waarom een jong gezin, waarvan een van de ouders kanker krijgt en hun leven wordt op z’n kop gezet? Waarom die momenten waarop je slag op slag moet incasseren? Waarom die depressie, als een gestage motregen in je binnenste? Die momenten dat je bidt: ‘Nee, Heere, niet nóg meer, als U mij ook dat ontneemt, is er niets meer om aan vast te houden.’

Ik ervaar zelf ook dagelijks de afbraak van mijn lichaam. En dan praten we nog niet eens over het wereldnieuws dat ons kan vloeren, de chaos, de oorlogen. Alsof er nooit een opstanding uit de doden heeft plaatsgevonden.  

• Thomas door zijn medeleerlingen erbij gehaald

Waar we nu vooral op moeten letten: hoe Jezus zelf het aarzelende en wankele geloof van Zijn discipelen tegemoetkomt (vs. 19-22). De tweede keer, de zondag erna, is Thomas erbij. Mooi accent trouwens, dat hij zich laat overhalen door de broeders en zusters. Als lauwheid en dorheid ons aanvechten, als ons geloof meer rook dan vuur meebrengt, als je hart verwond is door een ander, als.. allemaal redenen om weg te blijven, of om af te haken. Nee, dan toch komen naar de plek waar de vrienden van Jezus bij elkaar zijn.  (Verhaal van onze jongste zoon die door JV-ers werd opgehaald).

• 1. Het geloof put nieuwe moed uit de aanspraak van Christus, de Levende

Maar Thomas heeft wel een moeilijke week gehad omdat Hij de vredegroet van Christus heeft gemist. En misschien had jij ook wel een moeilijke week met al je beslommeringen. Je zat in over je kinderen of je kleinkinderen. Je vriend had je plotseling aan de kant gezet. Je was bezorgd over je zaak. Je zat in over je verlangen naar een relatie…Maar je had de stem van Christus niet gehoord. Zijn vredegroet was aan je voorbijgegaan, net als aan Thomas.

Opnieuw groet Christus het bange groepje discipelen achter een potdichte deur. Opnieuw laat Hij zich niet tegenhouden door gesloten deuren, ook niet door gesloten harten. En Hij komt niet met verwijten ‘waar was je nou?’ Ja, het is een gewone groet: ‘Goedendag’, zoals je die vandaag nog steeds hoort ‘Sjalom lechaiem’ en in het Arabisch ‘Salem aleikum’.

Maar als Jezus je groet, is dat geen groet in het voorbijgaan. Nee, het is alsof Hij zegt: Schaam je niet voor de chaos in je leven. Mijn vrede geef ik U, wat er ook gebeurt. Nee, Ik ben niet meer bij jullie zoals voorheen. Maar met Mijn genade en Heilige Geest zal Ik altijd bij u blijven. Thomas, nu moet jij het horen, en u en jij hier en u die op afstand meekijkt! Je had de vredegroet van Christus al gehoord aan het van de dienst: ‘Genade zij en vrede…’

Als de vrede van Christus bezitneemt van ons hart, gaan de besognes aan de kant, de angst, de schaamte, de schuld. Die vrede is het grootste geschenk voor een sterfelijk mens.

• 2. Het geloof vindt troost in de wonden van de Levende.

Jezus richt zich persoonlijk tot Thomas (vs 27): ‘Thomas, kom hier met uw vinger… Hier, voel maar, kijk maar, tast maar met je hand.’ Hoe steekt Jezus Zijn uitnodigende hand uit naar Zijn twijfelende leerling! ‘De littekens van de spijkers, de wond in Zijn zijde, die moest hij zien.’ (vs 25). Dat hier werkelijk zijn geliefde Meester was die hij aan het kruis had zien sterven.’ 

Of het zien voor Thomas genoeg was, of hij Jezus lichaam nog heeft aangeraakt, vermeldt de Schrift niet. Maar wat nu zo belangrijk is: Christus verheerlijkte lichaam, het lichaam dat niet meer zal sterven, dat niet meer afhankelijk is van tijd en dimensie, draagt toch de tekens van de wonden. Het is een reden voor diepe blijdschap (vs. 20). Maar waarom eigenlijk?

‘Als Hij niet de tekens van de wonden in zijn lichaam zou dragen, zou Hij ons verwonde hart niet kunnen troosten’, zei Augustinus.

• Kunnen de littekens van Jezus u en jou troosten?

Wat zie je in die littekens van Zijn lijden? Kun je er schoonheid in zien? Littekens zijn toch nooit mooi? Het is de schoonheid van de liefde, liefde die zich heeft laten verwonden! 

In een boerengezin groeide een jongen op die zijn ouders veel verdriet deed. Met zijn brutaliteit en egoïstische gedrag trapte hij zijn ouders op het hart. Zijn uitgaansleven, de leugens. En elke keer als er weer iets gebeurde, sloeg zijn vader een spijker in een balk hoog in de boerderij. Toen de jongen wat ouder was, zag hij op een goede dag op de zolder een rij spijkers in de balk. Vader, waarom al die spijkers? Weet je ’t nog jongen, toen je me bedrogen had, nou dat is die spijker… O, vader, het was vreselijk, wilt u mij alstublieft vergeven? Als teken van vergeving trok z’n vader de spijker uit de balk. En zo gingen alle spijkers eruit door het berouw van de zoon en de vergeving van de vader. Telkens als de jongen langs de balk liep, zag hij de littekens van de spijkers. Ze herinnerden hem aan zijn schuld, maar ook aan de vergeving van zijn vader.

• De littekens vertellen ons twee dingen

Ze zeggen iets over het verleden en ze zeggeniets over het heden.

(1) Het verleden: Christus is geslagen in het huis van Zijn geliefden. Hij gaf Zijn goed en bloed, Hij liet zich verwonden, om u te helen. Hij werd verlaten door God en mensen, om jou te brengen in de gemeenschap van Zijn lichaam. Door Zijn overgave haalde hij de doodssteek weg die onze zonde teweegbracht. Het moet ons nederig maken en beschaamd als we beseffen wat Hij heeft gedaan. En ook wat wij hebben gedaan – hoe ons zelfgerichte, schuldige leven Christus’ lijden heeft verzwaard! Wie ben ik dat Hij, terwijl ik een vijand was, een onwaardige, toch Zijn hand naar mij uitstak!

Zie je Zijn littekens? Je kunt ze niet zien zonder verootmoediging, zonder berouw, telkens weer. Laten we daarom voor Hem knielen, Hem aanbidden, het Lam dat staat als geslacht. ‘U hebt ons voor onze God gekocht met Uw bloed, uit elke stam, taal, volk en natie.’ Het is de deemoed die de bruid van Christus leert om los te laten wat zij toch niet vast kan houden. Dan zal winnen wat zij nooit meer kan verliezen (John Elliott).

(2) Het heden. De Opgestane Heere blijft altijd de littekens dragen. Hij draagt ze, gezeten aan de rechterhand van de Vader waar Hij pleit voor Zijn bruid. God heeft Hem een Naam gegeven boven alle naam, om van Zijn overwinning uit te delen. Zijn littekens dragen de belofte van het herstel van alle dingen. De belofte van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde vol van Zijn vrede, Zijn goedheid, schoonheid en waarheid. Dat is wat Hij doet.

Daar gaan Thomas’ ogen voor open. Wat hij met zijn aardse ogen ziet is Christus’ getekende lichaam, maar wat hij met de ogen van zijn hart ziet is de Levende Heere met Zijn verheerlijkte lichaam, die ook zijn Heere wil zijn. ‘Mijn Heer en mijn God’.

• Met genadige ogen kijken

Zo maakt Christus het wankele geloof van Zijn discipel vast, en ook ons wankelbare hart. Dat geloof brengt een diep inzicht mee – het weet dat God niet alle slechte dingen zal voorkomen, maar ze weet ook dat er verlossing, schoonheid en goedheid zullen zijn, wat er ook gebeurt, nu en in de toekomst. Ze gaat geloven -met de dichter van Ps. 27 dat ze het goede zal zien in de landen der levenden.

Dat geloof leert ons met genadige ogen kijken naar ons werk, onze familie, ons land en de hele schepping. Ondanks al het lelijke en bedreigende om ons heen. Dat er nog gezonde baby’s geboren worden. Dat gebroken huwelijken worden geheeld. Dat we ons werk kunnen doen, de lentelucht inademen… Dat er na vervuiling en verwoesting toch weer herstel komt. Dankzij Hem die alles draagt door het Woord van Zijn kracht!

• Zalig die niet gezien zullen hebben en toch zullen geloven

Ik kom even terug op die relatie tussen ‘zien’ en ‘geloven’, waarmee ik begon. Jezus zelf komt erop terug (vs. 29). Zalig wie niet hebben gezien en toch geloven! Wie zijn dat? Allen die Jezus niet met eigen ogen hebben aanschouwd en tóch hebben geloofd. Allen die de getuigen hebben gehoord en geloofd. Ja, ook wij, die Jezus niet lichamelijk hebben gezien, die Hem toch hebben gezien met de ogen van het hart, net als Thomas. 

Of heb je Hem nog niet gezien? Zijn je ogen nog bevangen door al het geluk van de wereld, je ambitie, je toekomst? Of worden ze nog in beslag genomen door je eigen wonden, het verlies dat het leven mee heeft gebracht? Blijf niet op afstand, kom, raak Jezus’ littekens aan met de hand van het geloof!

• De wereld een oude man – maar Christus jong

Waarom zit je in over deze wereld, over wat ons misschien nog te wachten staat? Deze wereld is oud (Augustinus), ze als een zieke oude man, ze hoest, ze klaagt, het wordt nooit beter. Deze wereld loopt op haar einde. Maar Christus is jong. Hij draagt de belofte van het nieuwe leven en van het Koninkrijk dat komt. Zie op Hem, die je troost met Zijn wonden!

Hoe kun je de levende Christus zien als je niet gelooft? Hoe zul je geloven in Hem als je niet van Hem gehoord hebt? En hoe zul je horen als er niet iemand is die het je verkondigt? En hoe zal er iemand zijn die het je verkondigt? (Rom 10:13-15).

   Maar nu wordt het je verkondigd! Op gezag van de getuigen. Als je zoon belt en tegen je zegt: ‘Pa, ik heb goed nieuws, je bent grootvader geworden’, dan zeg je niet: ‘O, dat geloof ik pas als ik jullie baby zie’. Nee, dan ontvang je de boodschap met blijdschap. En dan vertel je het ook aan iedereen die het wil horen? Toch?

• Getuigen worden gezonden

Daarom heeft Christus eerder tegen Zijn discipelen gezegd: ‘Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zend Ik u ook.’ In Zijn liefde zond de Vader Zijn Eniggeboren Zoon midden in de wereld vol van het machtsspel van het kwaad, vol geweld, vol ziekte en zonde.

Naar Zijn voorbeeld zendt Christus ook jou en u en mijmidden in de wereld, je school, kantoor, in het bedrijf, op het gemeentehuis, het ziekenhuis, als je reist of thuiszit. In de kring van je familie, bij collega’s op je werk, als je merkt dat je klasgenoot het niet meer trekt. Getuige zijn, en helper, dáár waar een mens in nood is, waar het kwaad een mensenkind gevangen heeft genomen. Waar de wereld bloedt en lijdt en de schepping zucht.

Het is de liefde van Christus die dringt. Liefde die de ander blijft zien, niet in de schaduw van zijn zonden en gebreken, maar in het licht van Gods genade.

• Huiswerk voor deze zondag

Gem. ik geeft een stukje huiswerk mee, ja zeker huiswerk op zondag. Wil je het nagaan bij jezelf na te gaan en het bij elkaar navragen?

1. Put jenieuwe moed uit de aanspraak van Christus, de Levende? – ‘Vrede zij u’?

2. Durf jeZijnlittekens aan te raken?–die je beschaamd maken en die je troosten.

3. Verlang je ernaar goed van Hem te spreken midden in deze ontvlambare wereld?

Gelukkig ben je, eeuwig gelukkig, als je Gods woorden hebt gehoord en ze gelooft en eruit leeft. Lof aan u Christus, Opgestane Heer, Lof aan U, Vader, Zoon en Heilige Geest! Amen

Waar brengt ons dit? Wat vraagt dit van ons?

Wist u het niet? Ben je het vergeten? Dat, als wij met Christus zijn verbonden (intens verbonden, ‘samengegroeid’ zegt de apostel Paulus in Rom 6) door de doop en het geloof, dat we dan met Hem midden in de dood verkeren? Zoals Christus was in de oude wereld met zijn ellende, ziekte en dood, zo verkeren we met Hem in de diepte van dit tijdelijke leven. Christus lijdt nog tot aan het einde van de wereld en wij zijn daarin met Hem verbonden. Wij moeten er niet voor terugschrikken, maar het eerlijk onder ogen zien. Het is een begrijpelijke tendens vooral in de Westerse samenleving om lijden en verlies te ontvluchten. Vluchten in consumeren, genieten, verre reizen maken, films of Netflix. Of gewoon het dagelijkse nieuws niet meer toelaten. Of keihard werken. Het is zo begrijpelijk. Zonder Christus kunnen het ook niet aan. Het lijden van de schepping, de brandende bossen, verwoestende overstromingen, het verlies van levenskracht. Maar laten we in dit alles het geschonden gelaat van Christus zien. Zie de wonden van Christus in het kind dat lijdt onder oorlogsgeweld, in een zieke moeder, een eenzame oudere. Laten we naar Hem kijken die de last van onze ziekte en zonde heeft gedragen. Hij is om onzentwil verwond. Onze ongerechtigheden heeft Hij gedragen.

(2) De opstanding van Christus de grond van het geloof. En daarom is het ook de kracht van de hoop. Op Goede Vrijdag belijdt de gemeente dat Hij omwille van haar is gemarteld en geslagen en dat haar schuld verzoend is. Maar op Pasen belijdt de gemeente dat de Vader er Zijn stempel op heeft gezet, dat Hij de Zoon gemachtigd om van Zijn overwinning uit te delen. De bevoegdheid om alles nieuw te maken. Denk maar aan de gelijkenis van de verloren Zoon (j&m). De ontaarde zoon keert terug uit zijn verloren bestaan, en hij ontvangt vergeving, maar ook herstel. Nieuwe kleding, nieuwe schoenen, een nieuwe plek aan de tafel van zijn vader. En dat, juist dat, kan de oudste zoon niet hebben.

God teaches us to wait in times of trial

In the service, we will read a passage from the story of Joseph, the son of Jacob (Genesis 37:1-10), and two verses from the Psalms.

Psalm 105:19 (ESV): ‘Until what he had said came to pass, the word of the LORD tested him (Joseph).’

Psalm 27:13 (New King James): ‘I would have lost heart, unless I had believed that I would see the goodness of the LORD In the land of the living.’

1. The challenge of waiting

Maybe you know this experience like me: sitting in the waiting room of a hospital for a long time. And finally, you ask the assistant if they might have forgotten you. You try to awaken, or to alarm the people in charge if the wait takes too long in our eyes. I must confess I am not good at waiting; it challenges my desire to stay in control. I am rather sure that you do better than I!

Waiting is even more difficult if it concerns a loss of strength that cannot be easily recovered. For example when you become so tired that you are on the verge of

burnout and our your and mind refuse do their work. Suddenly you have to let go of what you were so busy with. Your inner battery has run out. It takes a long time to be recharged.

Today, the lives of many, many people around the world are brought to a standstill by a war. Or by an ecological crisis causing a refugee crisis. Innumerable people are severely tested while they desperately wait for a better life. I remember very well the hopelessness of Syrian refugees in the basement of a flat in Lebanon when I visited them in the course of Syrian war. I still see their faces before me – the lack of hope of future touched me greatly. What could I do more than just being with them and listening to them?

2. Waiting: God’s gymnasium

Can God use periods of waiting in our life to test us? Or to teach us? If He teaches us to welcome any waiting as an opportunity to realise our helplessness, and to learn humility (Dutch: ootmoed)? Humility, like meekness (Dutch: deemoed) are unpopular words in our language. God may use periods of waiting to let us realise that we aren’tas strong and independent as we tend to think! If we are forced to wait we are more likely to reflect on our limitations. Suddenly we are given time to think, to think about what is truly value in our life, about people who cared for us, about Him in whose hand our times are.

I am rather convinced (and much more after I became sick) that waiting is an important part of God’s gymnasium, the college on which He trains us in humility, in faith and in hope. I want to demonstrate this from the life of Joseph, the son of Jacob.

3. Joseph on the school of humility

Few figures in the Bible had to wait so long as Joseph. If anyone could have felt his powerlessness in life’s waiting room, it was he! The book of Genesis devotes several chapters to the unimaginable school of humility he found himself in, after his brothers had sold him into slavery. As a 17 years old boy he came in a totally strange country and culture. He absolutely didn’t know what to expect, except that his life was cut off completely from everything what was dear and familiar to him. How did he endure?

A tip of the veil is lifted in Psalm 105, a poem that sings of the history of the patriarchs and of Israel in Egypt. Together with Psalms 106 and 107 Psalm 105 talks about God’s deads among the generations (toledoth). They also mention the unfaithfulness of these generations. Psalm 105 gives a special attention to the life of Joseph. That he was sold as a slave into Egypt, yes it was the act of his jealous brothers. But we have to see deeper. God’s hand was in it. In all what happened there somehow a heavenly stage director!

4. Joseph in the oven of trial

And then the Psalm indicates something remarkable about one of the most difficult periods of Joseph’s life, the long period he was in an Egyptian prison. (Let’s not have any illusions about the inhumane prison regime then – and now – in the Arab world): ‘Until the time His word came to pass, the promise of the Lordpurified him.’

(I prefer the ESV more than the NIV ‘Till what he foretold came to pass, till the word of the Lord proved him true’.)

What do they mean? A promise was made to Joseph during his teenage years that God would use him as the saviour of his family (Genesis 37). Joseph had bold dreams about it, that raise the anger of his brothers and his father. But his father Jacob felt there is something behind (Gen 37: 11 – ‘he kept the matter in mind’). And we may be rather sure that he told his dearest son more about what he himself had heard from the God of Israel: promises of blessing to the ancestors and of salvation from slavery in the future.

God’s wordswent with Joseph to Egypt (although he had no written Bible or even fragments). Even into the darkest dungeon. God’s real presence must have lifted him up, comforted him, and given him courage during this long time of waiting. Did he pray – while facing the loss of any hope? ‘Lord, if You want to reveal something of what You promised in the past, Lord do it! If You still want to use me, in a way I don’t understand, Lord, do it! For Your glory!’

Prison was a profound test for him, and what was being tested, the faith in the words he seemed to have heard from God. The truth of what he dreamt as a young, proud boy. The fire of trial could have burnt it all. If you search for it, you may find many reasons to give up faith. A teenager who faced a difficult time, once said to me: ‘I prayed to God to prove to me that He is there to help me. I gave Him three weeks, but nothing happened. SoI decided that God is not real and Christian faith is a projection of our mind only.’ I am sure that there are better reasons for leaving God than the test of that young boy. Joseph however must have felt: if I give up everything from God what I heard in my father’s house, then it is all lost. So the fire of test worked the other way round, it purified the little faith and made it stronger. He added hope to faith. That is to say: in all what he experienced he kept expecting to see the grace of God in the land of the living.

(Stories from Russia in the time of communism: of Baptist pastors and orthodox priest in a prison, packed together with many prisoners who were real criminals who mocked them. Sometimes they saw ‘light from behind the curtain’ – Christ speaking to Him from heaven.

5. Wood or gold in the oven of trial?

It brings us to the question that church father Augustine put to his church: ‘What do you want to be? Do you want to be wood, or straw? Then everything will be burnt in the hour of testing. But if you want to be gold, then the fire will purify and make the gold more precious.’ And the church knew already from him: we are wood and straw if we live for ourselves, independent from God. And we are gold when we submit ourselves to God in love and obedience.

After their father’s death, the pieces of the jig saw puzzle found its place finally. Joseph explained it to his malicious brothers this way: ‘You, indeed, intended evil against me, but God meant it for good, to bring about what is now happening, to keep alive a great nation.’

Sometimes we see pieces of a puzzle in our life, in our study, in family-relationships, and we don’t understand them. We struggle with them. We don’t know where they fit. We should be glad to throw them away, but it is not possible.

But God knows how to use these black pieces that make us wait. He is like a painter that has every colour on his palette. Also black! He is able to use the black (the ugly, the evil, even sin) to make a painting for His glory. He is the only one who is able to do this!

6. If I hadn’t believed…(Ps. 27)

The poet of Psalm 27 struggled with these questions. His conclusion was ‘I would have lost heart, unless I had believed that I would see the goodness of the LORD in the land of the living.’ (Ps. 27: 13 New King James). And then he adds: ‘Wait for the Lord; be strong and take heart and wait for the Lord.’ Then ‘waiting’ as a boring and painful experience has been transformed into ‘watching’. ‘Poet, what do you see?’ ‘I see the Lord, my light, my salvation, my stronghold. That’s the refrain. As if he wants to say: in all that I face, in all painful waiting, in all loss I may know something completely different. That I am not my own, but of Him who is my light and my salvation. 

7. Wounded knowledge – the school of the cross

As many of you know in recent years I had to face a serious illness.

Through illness and loss, through physical and psychological suffering, we gain wounded

knowledge. I myself faced not only my powerlessness, my wounded self, my shame that I was not productive, but God helped me to pay more attention to my soul, to be attentive to the little wonders around me, to be thankful for every little gift. Somebody said: ‘You are called not to add days to your life, but life to our days.’ I will never forget this.

   God’s school is not easy, when we experience our helplessness. But His goal is to bring us back to what we easily loose: the joy in Him and the love for people whoever they are.

John Calvin, the sixteenth-century reformer who worked in Geneva, calls suffering the school of the cross. God guides us through adversity to the path of meditatio vitae eternae, the contemplation of eternal life. In his most important book, the Institutes (Education in the Christian Faith), Calvin says that all the good things we enjoy, such as food and drink, friendship, and a safe home, are a gift from God. But times of waiting due to adversity, sorrow, and pain are not beyond His control. Through them, He helps us realize

how much we need Him and our fellow human beings. By ‘wounded knowledge’ God teaches us to loose what we cannot keep on earth. In order to gain what we cannot loose!

8. The comfort of Isaiyah

Dear brothers and sisters, God gave me the grace and the strength to complete a book recently and last week it was published.It is about loving, suffering and living (in Dutch it sounds better). Why I mention this, is because during the process of writing I was deeply touched by the book of Isaiyah and the prophetic visions that he received. Isaiyah lived in a traumatic time in the seventh century B.C. But the eternal God showed him that Someone, a Servant of God, an anointed King, would cometo be with us. He would come in the shape of a young child and his name would be Immanuel (God-with-us). A later insight that God gave the prophet and the students of his prophetic school was that this Servant-King would be deeply connected to this suffering world. So much so that His body bore the marks of wounds. His face was scarred. Because of that He was unsightly. He was the One that bore our loneliness and took our suffering upon Himself. He was led like a lamb to the slaughter, because the Lord laid on him the iniquity of us all. ‘By the knowledge of Him My righteous servant will justify many, and He will bear their iniquities’, was the word of God through the mouth of the prophet (Is. 53:11).

9. Waiting – watching with attention, yearning and hope

God teaches us to wait, but waiting isn’t the boredom of standing in line at the supermarket or the long wait in the waiting room that I told you at the beginning of this sermon. It’s watching, it requires attention, yearning, and hope (Tish Warren). It’s the loved one, with a bouquet of flowers in her hand, searching for that one face on the naval vessel returning from a mission. It is the pregnant mother, alert for the first signs of her labour. It is the friend pacing back and forth before the room, where his friend undergoes a risky operation.

A.Waiting – keeping the little flame of faith alive

My wife and I once visited the birth village of a good Latin American friend. We slept in a small hut in the pitch darkness of the forest in Suriname, surrounded by strange nighttime sounds. An oil lamp had to be kept burning to keep the vermin at distance. Watching is like that lamp, the small circle of light around our hut in the middle of the jungle.

Focused on our lives: how easily can fear creep into that small circle of light and make the flame of faith flicker? Because of the losses you experienced before. Fear of the unknown, of the darkness of the future: ‘Not one more thing, Lord, do not take that from me!’ 

B. Waiting – for what Christ has promised

The Lord Jesus teaches us to wait with bated breath for the things He has promised. And what He promises is deeply grounded in what He has done. That is the core of the Gospel. That He has come into the deepest darkness of sin and evil. He teaches us that our deepest hope is focused on what He has done and what He will do. He is able to make this old, gloomy world new!

C. Waiting – we are not alone

Brothers and sisters in waiting we are not alone! We receive help— from brothers and sisters who let us know: we don’t forget you. That is the beauty of the church, the wounded community around the Wounded Healer, Jesus Christ. We receive help from the prayers, the Scripture reading and the sacraments. All this exercises our eyes to perceive the light in the midst of chaos and despair. We get much more help compared to Joseph in Egypt!

D. Waiting – full of hope both for the future and for today

Waiting is closely connected to hope. Hope doesn’t assume that God will prevent all bad things, but it assumes that there will be redemption, beauty, and goodness, no matter what happens in the future. Don’t you think that Joseph believed that?

This hope, this ‘waiting in watchfulness’ helps us not think about the future glory only. It helps us to look at our work, families, nations, and all creation with eyes of grace. Despite all what is ugly and threatening around, it allows us to see uninterrupted beauty, grace, gift after gift every day of our lives. Healthy babies are born every day. Marriages are restored after the greatest challenges. Most of us wake up every day with bodies that function well. We can do good work, make tea, walk, breathe the spring air… People recover from illness. Nature regenerates after anti-pollution measures. These things happen, and they happen because of grace… Learning to receive good things from God is difficult, especially when you’ve experienced pain, when you’re worried about new loss. Through the practice of hope, we learn the risk to keep joy.

And people around notice the radiation of hope and they begin to ask us what the secret is. And we are more than glad to tell them about Him who is the source of all hope. Glory to Him, Jesus, who together with the Father and the Holy Spirit is One, eternal God, should be adored now and forever. Amen

Podcasts over het onvoorspelbare en rafelige in het leven, nav ‘Liefde, Lijden, Leven’ – febr 2026

De Theologische Podcast – in gesprek met Elsbeth Grutteke

In gesprek met Joop van der Elst (uitgezonden voor ‘Reformatorische Omroep’ en ‘Radio Maria’)

https://reformatorischeomroep.nl/radio/ingesprekmet/in-gesprek-met-09022026